જ્ઞાનવાણી

જ્ઞાનવાણી

આ છે હિન્દુસ્તાનનું આર્ય નારીત્વ !

પરણ્યા ને ફ્રી ઓફ કોસ્ટ મળી રસોયણ;

મફત ઝાડુવાળી, પોતાવાળી ને વળી ધોબણ !

ચોવીસ કલાક નર્સરી ને પતિને સિન્સિયર,

અપનાવે સાસરું, મૂકી મા-બાપ ભાંડુ પિયર !

ન માંગે પગાર – બોનસ – કમીશન કે બક્ષિસ;

ક્યારેક માંગે સાડી તેમાં શાને પતિને ચઢે રીસ ?

છોકરાં અડધા ભાગીયે છતાં ડીલીવરી કોને ?

નામ પાછળ પતિનું છતાં શાને નવાજે ટોણે ?

બે જ ભૂલ સ્ત્રીની કઢાય, ચારિત્ર કે ભેંલાડે ઘર;

કઢી ખારી કે તોડ્યાં કાચ, નજીવી ભૂલ ન ધર !

પત્ની વંકાય ત્યારે એના ગુણ બલિદાન ગણ,

ઘર, વહુ સંભાળ સદા, પુરુષ તારું મોટું મન !

પતિને ક્યાં સુધી માનીશ ભોળો ને અક્કલ વિણો;

જોઈ જાણી જાતે તું પસંદ કરી લાવી મનગમણો !

પસંદગીમાં પતિ માંગ્યો પોતાથી વયમાં મોટો,

ઊઠ-બેસ કરત, જો કેડમાં લાવી હોત છોટો !

રૂપ ઊંચાઈ ભણતરે માંગ્યો સુપીરિયર;

ન ચલાવ્યો બબૂચક-બાવરચી ખપે સુપર !

પરણ્યા પછી તું આવો-તું તેવો, કેમ કરાય ?

રાખ સુપીરિયર છેક સુધી, તો સંસાર શોભાય !

મિયાં ને બીબીની શાદી, માણે જીવનમાં આબાદી;

હિંદુમાં જુઓ જ્યાં ત્યાં, પરણ્યા પછી બરબાદી !

મિયાંભાઈ સાચવે બીબી જગ જોડે છો ઝઘડો,

હે ઝુલાવે હિંડોળે, રાખે પ્રેમ સંબંધ તગડો !

હિંદુ ઘરમાં શૂરા, મારે ખીલે બાંધેલી ગાયને;

અંતે વિફરે ગાય જ્યારે, વાઘણનો વેહ થાય ને !

પચાસ વરસ સુધી ડાઘીયો, ભસ્યા કરે દિનરાત,

કુરકુરીયાં ડાઘીયણ પક્ષે કરે વસૂલાત !

‘અપક્ષ’માં મૂઓ રહ્યો પછી, ખાય ખત્તા ઘરનાંના;

મરને પાંસરો, મેળવ સદ્ગતિના પરવાના !

પતિ જાડો, ખોળે ‘ફીગર’, રૂપાળીનો વટ,

જેણે વખાણી વહુ, ભોગવાઈ મનથી લંપટ !

પહેલાં ગુરુ સ્કૂલમાં, પછી બનાવી વહુને ગુરુ;

પહેલાં નડતા ચશ્મા, પછી બનાવી ‘ચશ્મા વહુ’ !

નિજ પાત્રની પસંદગીમાં કર્યો કચ્ચરઘાણ,

પરણ્યા પછી પસ્તાયા, પસંદગીમાં ઠગાણ ?

બહુ ક્લેશ વહુ સંગે, તો કર વિષય બંધ;

વર્ષાન્તે રિઝલ્ટ જો, દ્રષ્ટિ ખુલે વિષય અંધ !

બ્રહ્મચર્યના નિયમો ખપે, પૈણેલા લહે લક્ષ,

દવા પીવાય ક્યારે, જ્યારે તાવ ચઢે બન્ને પક્ષ !

મીઠી દવા માટે વારે વારે ન પીવાય દર્દી;

ત્યારે પી પ્રમાણસર બન્નેને ચઢે તાવ-સર્દી !

જ્યાં એક પત્નીવ્રત, દ્રષ્ટિ પણ ન બગડે બીજે;

આ કાળનું બ્રહ્મચર્ય ગણ, જ્ઞાની પુરુષ દાદા કથે !

વાંકી પત્ની ને હું ડાહ્યો, બેમાં કોની પુણ્યાઈ ?

ડાહ્યો મળ્યો પુણ્યૈથી ને તારા પાપે પત્ની વંકાઈ !

કોનો ગુનો ? કોણ જજ ? અહીં ભોગવે તેની ભૂલ,

કુદરતી ન્યાય સમજ્યો જ્યાં, ઊડે ભૂલનું મૂળ !

સાચવે મિત્રને, ગામને, ઘરમાં લઠ્ઠાબાજી;

અલ્યા સાચવે જે જિંદગીભર, ત્યાં ચૂક્યો તે પાજી !

આબરૂ સાચવે બહાર, ઘરમાં બને બેઆબરૂ,

ઊંધો ન્યાય, સુંદર જમણમાં બને કાંકરું !

‘મારી વહુ મારી’ના માર્યા મમત આંટા માંહ્યરે !

‘ન્હોય મારી’ કરતાં ઊકલે ભોગવટો અંતરે !

પતિ કહે પરણીને, તુજ વીણ કેમ જીવાય ?!

મર્યા પછી ન કો’ થ્યો સતો, સતિ ય હવે ન દેખાય !

આ તો આસક્તિ પુદગલની, ન્હોય કદિ સાચો પ્રેમ !

ન દેખે દોષ, ન અપેક્ષા, ન દ્વેષ, ત્યાં શુધ્ધ પ્રેમ !

તું આવો, તું તેવી, અભેદ ટોળીમાં ક્યાં આવ્યો ભેદ ?

જરીકે ભેદ પેઠો, બળતરા-શાંતિનો ત્યાં છેદ !

એક આંખમાં પ્રેમ ને બીજી આંખમાં કડકાઈ;

બન્ને આંખથી જુએ પત્ની, જાય સંસાર જીતાઈ !

‘વન ફેમિલિ’ કરી જીવો, ન કરાય મારી-તારી,

નીકળ્યો વહુને સુધારવા, શું જાતને તેં સુધારી ?

આર્યનારી કપાળે ચાંલ્લો, એક પતિનું જ ધ્યાન;

કરવા પડે આખા કપાળે, મોંઢે પરદેશણ !

ભૂલો નભાવે અન્યોન્ય તે પ્રેમનું લગ્નજીવન,

ન ઘટ, ન વધ, જે થાય તે સાચો પ્રેમ દર્શન.

– ડૉ. નીરુબેન અમીન

સાભાર : પતિ-પત્નીનો દિવ્ય વ્યવહાર (પ.પૂ. શ્રી દાદા ભગવાનની વેબસાઈટ)

Advertisements
Categories: જ્ઞાનવાણી | ટૅગ્સ: | Leave a comment

બળ મળતું રહેછે.(દાદાવાણી)

રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

સંકલન..આભાર,અક્રમવિજ્ઞાન(દાદાવાણી)

આજ કાલ બની બેઠેલા ,લોભી પ્રજાજનોના રાહબરનો ધંધો લઈ છેતરતા લોકોના કીસ્સાઓ અવારનવાર સમાચાર બની ચમકી રહ્યા છે.આ છેતરપીંડી, આસ્થા અને સદ પ્રવૃતિની સીમારેખામાટે લાલબત્તી સમાન છે અને ભારતીય સંસ્કૃતિમાં લોક માનસની સારા ખોટાની સમજ પર પ્રશ્ન ચિન્હ ખડાં કરેછે.આ વિષય પર થોડું ચીતનાત્મક વાત કરવા મનમાં પ્રેરણા જાગી અને આ સંકલન લખવા પ્રેરાયો.

પ્રશ્નઃ સાચા સંતો ને સાચા અનુયાયીઓ આ કાળમાં મેળવવા કેમ?

દાદાશ્રીઃ સાચા અનુયાયીઓતો હોય છે,પણ સાચા સંતો નહીં મળવાથી બધા ભટકેછે.ઘરાક સાચા હોયછે,પણ સાચી દુકાન હોતી નથી.બધા દુકાનદાર લોભમાં અને લાલચમાં પડેલા છે.

પ્રશ્ન –સાચા સંત કોને કહેવાય?

દાદાશ્રીઃ પારકાને માટે જીવે એ સંત કહેવાય.

પ્રશ્નઃ તેમની પ્રાઈવેટ લાઈફમાં ના જઈએતો કેવી રીતે ખબર પડે?

દાદાશ્રીઃઆ કાળમાં બધી બનાવટો!કળિયુગી સંત બે-ત્રણ તોલાની માળા ચઢાવોતો ખુશ થઈ જાય એ લાલચુ દર્શનમાનવું.રુપિયા,સ્ત્રી અને પ્રપંચની બોલબાલા દેખાયતો સાવધાનજાતે જ થવું પડે.લોકો દર્શન કરવાની લાઈન લગાવેતો જોડાઈ જવું ,તો સંતને ના ઓળખી શકો.

પ્રશ્નઃ સંત વિશે વિશેષ બાબત કઈ.

દાદાશ્રીઃ સંત એટલે મમતા રહિત પુરુષ.સંતો નિઃસ્પૃહી હોય,સોના ચાંદીની ભીખ ના હોય.તમારું કેમ કલ્યાણ થાય એ સ્પૃહા હોય.એમને ખાવાનો મગવાનોઅધિકાર પણ ના મળેતો શાન્ત ભાવે ચલાવી લે.સાચા સંતને ક્રોધ-માન-માયા -લોભ ‘કંટ્રોલેબલ’ હોય,એટલે તમે ડીકંટ્રોલ કરવા જાવતો સામેથી ધક્કો મારી કંટ્રોલમાં રાખી શકે. એમના સાનિધ્યમાં તમારામાં પરિવર્તન આવે.

પ્રશ્નઃ લોકોને આત્મજ્ઞાન માટે જીજ્ઞાસા હોય છે…કેમ કરીને મળે.

દાદાશ્રીઃ સંત પુરૂષ..હિતકારી હોય.પાપ કર્મથી બચાવે એ સંત.સંત એટલે વટેમાર્ગુ,પોતે ચાલે અને નબળું છોડાવે અને સારું પકડાવે.સંત પુરુષનું યોગબળતો મનોબળ અને વચન બળથી હોય.પ્રપંચીઓને સંત પુરુષના કહેવાય.હવે સંત પુરુષ આગળ વધેતો સત્પુરુષ થાય અનેશ્રી મદ રાજચંદ્રની વાણીમાં કહીએતો…બીજું કાંઈ શોધમા, એક માત્ર સત્પુરુષને શોધીને તેના ચરણકમળમાં સર્વ ભાવ અર્પણ કરી દઈ વર્ત્યો જા,અહંકારી દૃષ્ટિ બદલાઈ જશે.આત્મા પ્રાપ્ત કરેલો માણસ અને જેને સમક્તિ થયેલું છે,એ સત્પુરુષ.આત્માની અનુભૂતિ હોય અને સચ્ચિદાનંદને ઓળખતા હોય.આ સત્પુરુષને ના ઓળખવાથી જ જગત ભટક્યું છે.એમની વાણી મૌલિક હોય અને અનુભવવાણી હોય.

સત એટલે અવિનાશી -આત્મા ! એ આત્મરુપ થયો ત્યારે ‘સત્પુરુષ’થાય.

દાદા..જ્ઞાની પુરુષ કોને કહેવાય?

પાપ કર્મથી બચાવે એ સંત પણ પાપ અને પુણ્ય બંનેથી બચાવે એ જ્ઞાની પુરુષ.જેને અહંકાર અને મમતા બંને ના હોય.જ્ઞાની પુરુષનું યોગબળ આત્મયોગ હોય.સંત, સત્પુરુષ અને જ્ઞાની વિશે સરળ કઈરીતે સમજણ પડે?સંત ઠંડીમાં સઘડી જેવા પા્સે બેસો ત્યાં સુંધી શાન્તિ રહે,ઊઠ્યા પછી ઍટલો લાભ ના મળતો રહે.સત્પુરુષની આંખોમાં સાપોલિયાં ના રમતાં હોય,વિતરાગતા દેખાય,મુમુક્ષો ઓળખી જાય.જ્ઞાની પુરુષ પાસે આત્માનો આનંદ મળે એ ઈમોશનલ ના હોય,મહીં આમ નિરાકુળતા લાવે, તે મોક્ષદાતા પુરુષ કહેવાય.જ્ઞાની પુરુષ એટલે દુનિયાની અજાયબી યાને પ્રગટ દીવો.દાદા…તેમની મનો સ્થિતિ એવી કે દેહની અંદર પણ નથી રહેતા,દેહના માલિક નથી,મન હોવા છતાં મનના માલિક નથી. ધર્મોમાં બેઠેલાને તેની વાણી પોતાની લાગે,સ્યાદ વાદ -વાણી હોય!એ વાણી પ્રત્યસ સરસ્વતિ કહેવાય.નિષ્પક્ષપાતી વાણી હોય,એમનામાં સૂર્યનારાયણ જેવો પ્રતાપ હોય અને ચંદ્ર જેવી સૌમ્યતા હોય.સમુદ્ર જેવા ગંભીર હોય અને હિમાલય જેવા અડગ હોય.મુક્ત હાસ્ય હોય.કૃપાળું દેવે તેમને‘ દેહધારી પરમાત્મા’ કહ્યા છે.

સંકલન અને સમજ પ્રમાણે..રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)
સૌજન્ય : ગુજરાતી ગૃપ

Categories: જ્ઞાનવાણી | ટૅગ્સ: | Leave a comment

શ્રી દાદા ભગવાન

1) સામો ગમે તેટલુ દુ:ખ દેતો હોય તોય એને માટે અવળો વિચાર સરખો ના આવે,એ જ એને સુધારવાનો રસ્તો.

2) આ જગતમાં કંઈ પણ કામ કરો છો તેમાં કામની કિંમત નથી પણ એની પાછળ રાગ-દ્વેષ થાય તો જ આવતા ભવનો હિસાબ બંધાય છે.

3) કુસંગનો ચેપ તો ટીબી કરતાંય ખરાબ કહેવાય,ટીબી તો એક જ અવતાર મારે,આ કુસંગ તો અનંત અવતાર બગાડે !

4) પારકાના દોષ દેખાય છે એ આપણી જ દ્રષ્ટિમાં ભૂલ છે.કારણ કે બધા જીવો પોતાના કર્મના આધારે છે,એમાં કોઈનો દોષ હોતો જ નથી

5) ચિંતા અને કકળાટ કરવાં ,એના કરતાં ઉપાય કરવો સારો.

6) સંસાર નથી નડતો, તારી આડાઈઓ અને અજ્ઞાનતા જ નડે છે

7) સામો મીઠું બોલે છે તે પોતાનાં પુણ્યનો ઉદય છે,ને સામો કડવું બોલે છે તે પોતાનાં પાપનો ઉદય છે,આમા સામાનો દોષ નથી.

8 ) જ્યારે તમે પ્રેમ સ્વરૂપ થશો ,ત્યારે લોકો તમારું સાંભળશે.

9) જ્ઞાનીપુરુષ મળે તો મોક્ષ હથેળીમાં છે,ને ના મળે તો કરોડો અવતારેય ઠેકાણું ના પડે.

10) સાચી વાતનું સમાધાન હોય,શંકાનુ સમાધાન ક્યારેય પણ થાય નહીં.

11) દરેક સાથે એડજસ્ટ્મેન્ટ થાય ,એ જ મોટામાં મોટો ધર્મ

12) આપણો ’અહંકાર’ હોય ત્યાં સુધી સામાને દુ:ખ થાય જ.એ ’અહંકાર’ જેમ ઓગળતો જશે તેમ તેમ આપણાથી સામાને દુ:ખ નહીં થાય.

13) ઘરમા શાંતિ બની રહે ,એ જ સાચુ ભણતર.

14)કોઇને કઈ કહીયે અને તેને દુઃખ થાઈ તે બધા જ અપશબ્દ કહેવાય

ત્રિમંદિર ,સીમંધર સીટી,અમદાવાદ-કલોલ હાઈવે,
મુ.પો. :અડાલજ,જી:ગાંધીનગર,ગુજરાત-૩૮૨૪૨૧
ફોન : (૦૭૯)૩૯૮૩૦૧૦૦,૨૩૯૭૪૧૦૦

www.dadabhagwana.in

-આત્મજ્ઞાની શ્રીદાદા ભગવાન

Categories: જ્ઞાનવાણી | ટૅગ્સ: | 1 ટીકા

સોનેરી સુવાક્યો

  • ->ક્રોધ ખરાબ છે,કારણ કે પહેલા પરેશાની,પછી પરસેવો અને અંતે પસ્તાવો.
  • ->જેની ભાષામાં સભ્યતા હોય,એના જીવનમાં ભવ્યતા આવે.
  • ->માન હો કે અપમાન,માને સમાન તે મહાન
  • ->જીવનનો ઊડે તે પહેલા સાચો કરી લેજો.
  • ->ઘર મોટા હોવાથી ભેગું નથી રહેવાતું,મન મોટાં હોય તો ભેગું રહેવાય છે.
  • ->મા-બાપ જીવતાં હોય ત્યારે એમને અપમાનિત કરી ચૂપ કરે ને એમના મર્યા પછી એમના ફોટાને ધૂપ કરે એ સંતાનો કેવા કપૂત કહેવાય !
  • ->તમે સુખ શોધો છો સંપતિમાં અને સામગ્રીમાં,જ્યારે હકીકતમાં સુખ છે સમાધિમાં અને સદ્ગુણોમાં.
  • ->જે ભૂલ કરતા જ નથી એ છે-સર્વજ્ઞ
  • ->જે ભૂલનું પુનરાવર્તન કરતા નથી એ છે-સુજ્ઞ
  • ->જે ભૂલનો બચાવ કરતા નથી એ છે-પ્રજ્ઞ
  • ->જે ભૂલનો ભૂલ તરીકે સ્વીકાર જ કરતા નથી એ છે-અજ્ઞ

-આચાર્ય વિજય રત્નસુંદરસૂરીશ્વરજી

Categories: જ્ઞાનવાણી | ટૅગ્સ: | 6 ટિપ્પણીઓ

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: