દિકરી વહાલનો દરીયો


એકવાર એક ઘણા બધા લોકો પ્રવાસે જાય છે.

દરીયામાં એક વહાણમાં બેહીને ૨૫ જેટલા લોકો દરીયો ખેડે છે

વહાણ મધ દરીયે પહોચી જાય છે

અને અચાનક જ દરીયો તોફાની થાઇ છે

આખુ વહાણ હાલક-ડોલક થાય છે

હન્ધાયનાં જીવ અધર થઈ જાય છે

હન્ધાય પોત-પોતાન ભગવાનને યાદ કરે છે

મુસલમાન તેના અલ્લાહને,હિન્દુ રામને

શિખ વાહે ગુરુજીને,જૈન મહાવિરને

પણ, ૧૫ વરહની એક છોકરીના મુખે સ્મિત છે

ઈ તો દરીયાના આ તોફાની મોજાનો આંનંદ ઉઠાવે છે

અને મોજાના સ્પર્શથી આનંદિત થઈ ઉઠે છે

બધાય ઈ ૧૫ વરહની છોકરીને પુછે છે

આટલુ ભયાનક દ્રશ્ય જોઈને, તને બિક નથી લાગતી ?

ઈ ૧૫ વરહની દિકરી ખુબ જ સારો જવાબ આપે છે,કે

” આ વહાણ હાંકનારો મારો બાપ છે.

અને કોઈ બાપ પોતાની દિકરીને ડુબવા ન દયે,

તેથી મને બિક નથી લાગતી “

કથાનો બોધ – ” જો દિકરીને એના બાપ પર વિશ્વાશ હોય તો,ઈ દિકરીનું સંસારરૂપી દરીયો અને દુઃખ રૂપી મોજા કાઈ બગાડી નો શકે”

-સ્વરચિત

Advertisements
Categories: લોકકથાઓ, સ્વરચિત | ટૅગ્સ: , | Leave a comment

પોસ્ટ સંશોધક

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: